Był taki moment w moim życiu, kiedy nie potrafiłam być wdzięczna za „wszystko”.
Byłam zmęczona.
Pogubiona.
Miałam wrażenie, że życie bardziej mnie sprawdza niż wspiera.
Pamiętam tylko jedną rzecz.
Poprosiłam o słońce.
Nie o wielki cud.
Nie o natychmiastową zmianę życia.
Po prostu o kilka minut światła.
Był środek zimy.
I niemal każdego dnia, dokładnie wtedy, kiedy najbardziej tego potrzebowałam, promienie słońca wpadały do mojego pokoju. Czasami tylko na chwilę. Czasami dosłownie na kilka minut.
Dla kogoś to przypadek.
Dla mnie była to iskra, której wtedy bardzo potrzebowałam.
To nie słońce wyciągnęło mnie z trudnego czasu.
Ale przypominało mi każdego dnia, że jeszcze warto zrobić kolejny krok.
Dzisiaj wdzięczność znaczy dla mnie coś zupełnie innego niż kiedyś.
Nie jest obowiązkiem.
Nie jest listą rzeczy, które „powinnam” docenić.
Jest zatrzymaniem się na chwilę i zauważeniem, że nawet w najtrudniejszym czasie coś potrafiło mnie podtrzymać.
Czasami to było słońce.
Czasami rozmowa.
Czasami człowiek.
Czasami tylko myśl, że przetrwałam kolejny dzień.
Dzisiaj jestem wdzięczna również za marzenia.
Nawet te, które jeszcze się nie spełniły.
Bo skoro potrafię je sobie wyobrazić, to znaczy, że nadal wierzę, że życie może mnie czymś zaskoczyć.
I chyba właśnie o to chodzi.
Nie o idealne życie.
Tylko o to, żeby nie przestać widzieć światła, nawet jeśli na razie wpada do naszego życia tylko na pięć minut dziennie.
Czasami nie potrzebujemy od razu zmienić całego życia. Czasami wystarczy znaleźć jedną rzecz, która pomoże nam przeżyć dzisiejszy dzień. I od niej zacząć.
A Ty?
Za co dzisiaj jesteś wdzięczny?
Nie za to, co wypada wpisać na listę.
Za to, co naprawdę pomogło Ci zrobić kolejny krok.